Peru to kraina kondorów i baśniowych skarbów, fascynujących tajemnic - raj dla poszukiwaczy przygód i odkrywców dawnych kultur. Jest ojczyzną Indian znad Amazonki, a także potomków Hiszpanów przybyłych tutaj kiedyś w poszukiwaniu złota.

Dla nas. Europejczyków, Peru leży na końcu świata. Samoloty pasa­żerskie lecą tam ponad 12 godzin. Ale turysta może się tu poczuć całkiem swojsko. Owszem, tutejsi ludzie na co dzień chodzą w ludowych strojach nam nieodpar­cie kojarzących się z Cepelią, ale są mili, gościnni i skłonni nieba przy­chylić. A przy tym, im dalej od sto­łecznej Limy, tym taniej. Nawet w Cuzco, żyjącym z turystyki, naj­tańszy nocleg kosztuje 20 soli a przyzwoity obiad z dwóch dań w barze można zjeść za 5 soli. Peruwiańska kuchnia, choć dosyć ostra, jest smaczna i zdrowa. Główne specjały to ceviche (ryby w przyprawach), dodawa­ne niemal do każdego dania choclo (gotowane kolby kukurydzy) i picarones (słodkie naleśniki). Największym magnesem przycią­gającym do Peru turystów jest Ma­chu Picchu, legendarna stolica Inków. Wycieczki wyruszają z poło­żonego na wysokości 3400 m n.p.m. (kilometr wyżej niż nasze Rysy!) Cuzco. Stąd do Machu Picchu jest tylko 112 kilometrów, ale jedzie się pociągiem 4 godziny, bo droga cały czas prowadzi przez góry. Na miejscu widoki zapierają dech w piersiach. Kilkanaście pięter ta­rasów wciętych w zbocza góry, Świątynia Słońca, Pałac Księżnicz­ki, place i ulice tego bezludnego miasta wyglądają z daleka tak, jak­by mieszkańcy opuścili je wczoraj, a nie 500 lat temu.

Starożytne sekrety.

Nie wiadomo, czemu Inkowie po­rzucili swoją stolicę. Nie z lęku przed najeźdźcą, bo hiszpańscy konkwistadorzy nigdy do niej nie dotarli. Nierozwiązaną zagadką są też wielkie wizerunki zwierząt usy­pane z kamieni i wyryte w skale na płaskowyżu Nazca. Widać je wy­łącznie z lotu ptaka (turyści mogą się o tym przekonać na własne oczy, przelot kosztuje ok. 45 dolarów). Powstały co najmniej 1000 lat temu. Kto miał je wtedy oglądać? Jak? Tajemnic jest zresztą więcej. Nie­mal wszystkie peruwiańskie miasta zbudowane są z kamiennych blo­ków uzyskanych z rozebranych starych świątyń i pałaców. Nielicz­ne inkaskie budowle, które przetrwały do naszych czasów, budzą niekła­many podziw i nasu­wają pytania - kto i jak zdołał je posta­wić? Niektóre mają po tysiąc lat, a zbudowane są bez zaprawy z ważących po kilkaset ton bloków skalnych. Bloki są tak dopasowane, że w miejsca spoin nie da się wci­snąć nawet noża! Wjaki sposób coś takiego mogli zbudować ludzie, którzy nie znali nawet koła? Wielu próbowało rozwiązać te zagadki. Może rąbka tajemni­cy uchyliłoby kipu, węzełko­we pismo Inków? Tyle że... to kolejna niewiadoma, bo dotąd nikomu nie udało się go w całości odczytać. Peru będzie więc dostarczać zajęcia badaczom jeszcze przez długie lata.